ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΜΟΥΡΙΝΙΟ

Ο προχθεσινος επιλογος,της "τετραλογιας",των τεσσαρων δηλαδη ελ κλασσικο τα οποια συνεπεσαν μεσα σε 18 ημερες,βοηθησε ολους εμας τους παρατηρητες και φιλους του αθληματος,στην εξαγωγη ορισμενων οριστικων πλεον και ασφαλων συμπερασματων.        

                         To σιγουρο είναι ότι ο μεγαλος χαμενος του δευτερου μισου,το οποιο περιελαμβανε τα παιχνιδια του Τσαμπιονς Λιγκ,δεν η Ρεαλ,αλλα ο Ζοζε Μουρινιο,ο αυτόονομαζομενος “Special One”.    

                    O Mουρινιο,γνωριζε απτην αρχη ότι θα πρεπει να αλλαξει την προσεγγιση της ομαδας σε σχεση με το ματς πρωταθληματος στο Καμπ Νου και την εμφατικη πενταρα.Προκειμενου να το πετυχει αυτό στις τεσσερις αναμετρησεις θυσιασε το καλο ποδοσφαιρο,στον βωμο της νικης.Βεβαια ο Μουρινιο από τα πρωτα χρονια της καριερας του δεν εφτιαξε ονομα ,για το καλο ποδοσφαιρο που παιζουν οι ομαδες του,αλλα για τις επιτυχιες και την εφεση του στην κατακτηση τιτλων,ειτε με καλο ποδοσφαιρο ειτε με μετριο.Ηταν είναι και θα είναι ενας προπονητης αποτελεσματων και ειδικων αποστολων.Ειδικος στο να παιρνει ομαδες και να τις περναει την ταυτοτητα του νικητη.Χαρακτηριστικοτερο παραδειγμα ολων,η Ιντερ,η οποια ειχε γινει συνωνυμο της λεξης “loser” στο ευρωπαικο ποδοσφαιρο,και παρα τα πολλα εκατομυρια τα οποια επενδυε ο Μορατι στην ομαδα,αδυνατουσε να διακριθει στην Ευρωπη.Με τον Μουρινιο η ομαδα μεταμορφωθηκε και εχτισε μια ομαδα νικητρια με ολη την σημασια της λεξης.Εστω και αν αναγκαστηκε να θυσιασε και περυσι το καλο ποδοσφαιρο κοντρα παλι στην Μπαρτσελονα στον δευτερο ημιτελικο του Τσαμπιονς Λιγκ,προκειμενου να πετυχει τον σκοπο του.

                    Η Μπαρτσελονα είναι μια ομαδα,στην οποια εμφανεστατη είναι η ολλανδικη επιρροη στον τροπο παιχνιδιου και φιλοσοφιας.Κυριος υπαιτιος για αυτό δεν είναι άλλος από τον Γιοχαν Κροιφ.Ο σπουδαιος Ολλανδος,ως προπονητης στην Καταλανικη ομαδα καθιερωσε το ποδοσφαιρο κατοχης,εκμεταλευομενος την απλοτητα του αθληματος σε ολο της το μεγαλειο.Aλλο ενα χαρακτηριστικο του Total Football ειναι και η συνεχης κινηση με και χωρις την μπαλα.Εμεινε πιστος σε αυτην την φιλοσοφια ακομα και σε δυσκολες φασεις,όπως ο τελικος του Τσαμπιονς Λιγκ το 1994 στην Αθηνα,οπου η Μιλαν συνετριψε την Μπαρτσα με 4-0.Ολος αυτος ο τροπος παιχνιδιου εφτασε στην αποθεωση του επι Γκουαρντιολα,την τελευταια τριετια,οπου ειχε και τα καταλληλα υλικα και εργαλεια για να τον τελειοποιησει.Παιχτες που παιζουν μαζι χρονια,από τις ακαδημιες,με έναν προπονητη που τον ξερουν ,τους ξερει και τον σεβονται.Ετσι δημιουργηθηκε μια μεγαλη ομαδα της εποχης μας,ανταξια του Αγιαξ του Μιχελς,της δεκαετιας του 70`.Μαλιστα ο Μιχελς ηταν αυτος που οργανωσε τις ακαδημιες της Μπαρτσα οταν ανελαβε ως προπονητης,με αποτελεσμα στον προχθεσινο αγωνα 14 απο τους 18 παιχτες που βρισκονταν στην αποστολη,να προερχονται απο την Masia.

Ο Ζοζε Μουρινιο,από την εποχη που δουλευε ως βοηθος του Φαν Χααλ στην Μπαρτσελονα,ασχοληθηκε με αυτό τον τροπο παιχνιδιου της Μπαρτσα με αποκορυφωμα τις αναμετρησεις εναντια της στο Τσαμπιονς Λιγκ ως προπονητης πλεον της Τσελσυ,οπου και την απεκλεισαι.Ενω την επομενη χρονια επαληθευτηκε το ζευγαρι,με νικητη αυτην την φορα την Μπαρτσα.Ο Μουρινιο κατεληξε σε συμπερασματα μεσα από αυτά τα παιχνιδια και εγινε ο πλεον ειδικος για να την αντιμετωπισει,πραγμα που φανηκε και περυσι με την Ιντερ.Αυτος ηταν και ο κυριος λογος που η Ρεαλ τον επελεξε για τον παγκο της.

               Το αποτελεσμα του της πρωτης αναμετρησης για το πρωταθλημα ηταν τραγικο.Προτιμησε να παιξει όπως θα ηθελαν οι οπαδοι και η αναγκη της Ρεαλ να παιξει καλο ποδοσφαιρο.Ωστοσο ηταν πια φανερο,μετα το 5-0,ότι αυτος δεν είναι ο σωστος τροπος αντιμετωπισης της Μπαρτσελονα.Ετσι στη συνεχεια,αποφασισε να χρησιμοποιησει 3 αμυντικα χαφ,δινωντας τον ρολο κλειδι στον Πεπε.Αυτος θα κατεστρεφε το παιχνιδι των καταλανων και θα περιοριζε τον Μεσσι,κλεινοντας τους ελευθερους χωρους.Ολα αυτά συνοδευομενα και από σκληρα μαρκαρισματα.Στα πρωτα δυο παιχνιδια αυτό λειτουργησε.Συντηριτικο και καταστροφικο παιχνιδι στο πρωτο ημιχρονο και μεγαλυτερος ελεγχος του αγωνα στο δευτερο.Ακομα και με 10 παιχτες το τρικ με τον Πεπε ηταν αριστο.Στο δευτερο παιχνιδι,για τον τελικο Ισπανιας ,προτιμησε να πιεσει από την αρχη εντονα,ενώ κλεινοντας τους χωρους αναγκασε τον Μεσσι να γυριζει πιο πισω προκειμενου να παρει μπαλα.Αντιθετα αυτή την φορα στο δευτερο ημιχρονο προτιμησε να περιμενει και να αφησει την Μπαρτσελονα να κανει παιχνιδι προκειμενου να βρει ελευθερους χωρους.Με γρηγορες εναλλαγες μπαλας στην παραταση δημιουργηθηκαν φασεις και ετσι προηλθε το γκολ του Ροναλντο που εκρινε την αναμετρηση.       

               Στην πρωτη αναμετρηση του Τσαμπιονς Λιγκ,ξεκαθαρα η αποβολη του Πεπε εκρινε την αναμετρηση.Ολα εδειχναν πως το ματς δεν θα ξεκολαγε από το 0-0 η τουλαχιστον δεν θα δεχοταν γκολ η Ρεαλ.Ο Μεσσι παραλληλα ηταν ανυμπορος να βρει χωρους,καθως το κεντρο ηταν καλα κλεισμενο.Μετα την αποβολη του Πεπε,φανηκε ξεκαθαρα πως ο Μουρινιο δεν ειχε εναλλακτικο σχεδιο.Η διαχειριση του αγωνα μετα την αποβολη του Πεπε ηταν ξεκαθαρα μια αποτυχια.Ο Μεσσι με τους υπολοιπους σε συνδιασμο και με την εισοδο του κινητικου Αφελαι,βρηκαν χωρους και το 2-0 ηταν γεγονος.Στην συνεχεια ο Μουρινιο ξαναπροκαλεσε  αναφερομενος ξεκαθαρα και αμεσα στην ευνοια της Μπαρτσελονα ονοματιζοντας καταστασεις.Κερδισε ορισμενους συμμαχους αλλα και αρκετους εχθρους.Παντα ειχε.Στην τελευταια αναμετρηση,αν και ελειπε,με δικες του εντολες η Ρεαλ μπηκε πιο επιθετικα,αναγκασε την Ρεαλ σε αβιαστα λαθη,όμως στην πραγματικοτητα η Μπαρτσα δεν εχασε ποτε τον ελεγχο του αγωνα.Μετα και το ακυρωθεν γκολ του Ιγκουαιν,μια στιγμη που φανερωνει την ποδοσφαιρικη οξυδερκεια του Ινιεστα,στην πασα στον Πεδρο,ηταν αρκετοι για να ματαιωσει και τις τελευταιες ελπιδες της Ρεαλ,παρα το γεγονος ότι συνεχισαν την προσπαθεια.

                     Τα πραγματα εγιναν ακομη χειροτερα για τον Μουρινιο,όταν γνωστος ισπανος αρθρογραφος που προσκειται στην Ρεαλ τον κατηγορησε ευθεως για τον τροπο που επαιξε και τον αποκλεισμο,καθως και για τις διαμαρτυριες του.Οταν οι ιδιοι οι ανθρωποι της Ρεαλ δεν αναγνωριζουν το εργο και το σχεδιο του τοτε τα πραγματα είναι δυσκολα για τον <Special one>.Ωστοσο δεν πρεπει να ξεχναμε ότι το εργο του ηταν να αποκλεισει την καλυτερη ομολογουμενως,ομαδα στον κοσμο,από πλευρας ποιοτητας.Ο ιδιος δηλωσε ότι θα μεινει και του χρονου και σιγουρα την επομενη φορα θα είναι ακομα πιο προετοιμασμενος.Η εκδικηση αλλωστε είναι στο DNA του αλλαζονα μα χαρισματικου κοοτς.

                     Για να μην ειμαι και αδικος,το βιντεο που ακολουθει(το οποιο δημοσιευσε η εφημεριδα marca και στο οποιο φερεται ο Σερχιο Μπουσκετς να αποκαλει πιθικο(!) τον Μαρσελο) δειχνει ότι οι δηλωσεις του μετα το ματς του πρωτου ημιτελικου δεν απεχουν πολύ απτην πραγματικοτητα…….                                                                                               The Third Eye                                                                                              

(Κάτι σαν) Εισαγωγή

Πολλές φορές μπορεί να αναρωτηθεί κανείς τι είναι το ποδόσφαιρο. Είναι απλώς ένα άθλημα; Ο Μπομπ Πέισλυ, ο θρυλικός κόουτς της Λίβερπουλ, θα μας απαντούσε όχι, το ποδόσφαιρο είναι κάτι κατά πολύ σπουδαιότερο. Γι' αυτόν, δεν ήταν απλώς ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου· ήταν κάτι σημαντικότερο.


Ο Αλμπέρ Καμύ, συχνά αναφερόταν στο ποδόσφαιρο, λέγοντας πως σε αυτό οφείλει όσα έμαθε περί ηθικής. Ο Εδουάρδο Γαλεάνο, παραφράζοντας το Μαρξ, συνήθιζε να αποκαλεί το ποδόσφαιρο "όπιο του λαού". Ο Νικ Χόρνμπυ, φανατικός ο ίδιος του ποδοσφαίρου, έγραψε ένα βιβλίο, συνδυάζοντας τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της αγαπημένης ομάδας του πρωταγωνιστή με την καθημερινότητά του. Και η λίστα με τους ανθρώπους του πνεύματος που λάτρεψαν το ποδόσφαιρο συνεχίζει ατελείωτη.


Γιατί; Γιατί το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα-ακόμη-άθλημα. Είναι μία τέλεια απεικόνιση της κοινωνίας. Ένα σύμπλεγμα κανόνων και συμπεριφορών. Μία ιστορία πάθους, αμφισβήτησης και ταύτισης, συγκλονιστικής φιλίας κι απρόσμενης προδοσίας. Μία διέξοδος από την καθημερινότητα, σε έναν κόσμο αποτελούμενο από μικρούς και μεγάλους ήρωες, από καλούς και κακούς, από συνωμοσίες και παρασκήνιο, έναν κόσμο γεμάτο θυσία και αυταπάρνηση.


Γιατί κάθε φορά που ένας φίλαθλος πλησιάζει το γήπεδο, η ατμόσφαιρα τον φυλακίζει, το μεταφέρει αλλού, σε έναν κόσμο που το καλό μπορεί να θριαμβεύσει επί του καλού, σε έναν κόσμο όπου τα πάντα είναι εφικτά, σε έναν κόσμο τόσο μακριά από την (συχνά) θλιβερή καθημερινότητά του.


Γι' αυτό αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Γιατί είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό άθλημα. Ένας αγώνας ποδοσφαίρου είναι κάτι παραπάνω από μία απλή αθλητική συγκέντρωση· δεν ξέρω τι είναι, είναι απλώς κάτι παραπάνω.

Το πραγματικο κερδος της Αρσεναλ

H xθεσινη νικη της Αρσεναλ εις βαρος της Γιουναιτεντ ,σιγουρα μπορει να αποφερει  πολλα στο λονδρεζικο συλλογο.Το χαμενο τον τελευταιο καιρο γοητρο της και αδιαμφισβητητα σημαντικη ψυχολογικη ενισχυση από πλευρας αυτοπεποιθησης.Ακομα και καποιες μαθηματικες ελπιδες για τον τιτλο,στον οποιο οι κανονιερηδες εβαλαν φωτια στην διεκδικηση του.Ομως ο Αρσεν   Βενγκερ γνωριζει καλυτερα από ολους,το σημαντικοτερο πιθανοτατα οφελος για την ομαδα του από την χθεσινη αναμετρηση.Την οριστικη ενσωματωση στην ομαδα ενός παιχτη που μπορει να παιξει πολύ σημαντικο ρολο στο μελλον του συλλογου.Τον Ααρον Ραμσει.

Ο 20χρονος μεσος από το Καρντιφ βρεθηκε στο αρχικο σχημα στην θεση του αρχηγου Σεσκ Φαμπρεγας ,στον χωρο του κεντρου και δικαιωσε τον προπονητη του.Μετα τον εφιαλτικο τραυματισμο του το φεβρουαριο της προηγουμενης σεζον,τιποτα δεν εδειχνε αυτην την εξελιξη.Επανηλθε τον περασμενο Νοεμβριο,όμως κριθηκε αναγκαιο από τον Βενγκερ να παρει παιχνιδια στα ποδια του ετσι ώστε να ξαναβρει τον εαυτο του και να δικαιωσει τις φιλοδοξιες που δημιουργησε στους  οπαδους η μεταγραφη του τοτε παιδιου θαυμα και ηγετη της Καρντιθ, ο οποιος μαλιστα ντεμπουταρε με την εθνικη ομαδα των ανδρων της Ουαλιας σε ηλικια μολις 17 ετων.Ετσι δοθηκε δανεικος σε Νοτιγχαμ αρχικα και στην συνεχεια στην παλια του ομαδα μεχρι να επιστρεψει στους κανονιερηδες τον περασμενο Ιανουαριο.Η επιστροφη του στον αγωνιστηκο χωρο για την Αρσεναλ ελαβε χωρα κοντρα στην Γιουναιτεντ στον προημητελικο του Κυπελου Αγγλιας ενώ την επομενη εβδομαδα ξεκινησε στο βασικο σχημα κοντρα στην Γουεστ Μπρομ.Ομως το πραγματικο τεστ για τον ιδιο από πλευρας πιεσης και αγωνιστικης ετοιμοτητας  προεκυψε  από τον τραυματισμο του Φαμπρεγας.

Σε μια δυσκολη από πλευρας αυτοπεποιθησης περιοδο για την Αρσεναλ μετα από τις απανωτες αποτυχιες και αποκλεισμους από πλευρας διεκδικησης τιτλων(ηττα στον τελικο του Λιγκ Καπ από την Μπερμιγχαμ,αποκλεισμος από την Μπαρτσελονα στην φαση των 16 του Τσαμπιονς Λιγκ και από την Γιουναιτεντ στο κυπελλο).Αλλη μια ηττα από την Γιουναιτεντ θα τερματιζε και τις ελαχιστες εναπομειναντες ελπιδες της για τον τιτλο του πρωταθληματος.Ο τραυματισμος του Φαμπρεγας εδειχνε ως ενας κακος οιωνος.

Στο κυριακατικο ματς,ο Ραμσευ βρεθηκε στο πλευρο του Γουιλσαιρ εχοντας λιγο πιο πισω τους σε καθαρα πιο ανασταλτικο ρολο,τον εξαιρετικο την κυριακη στον περιορισμο του Ρουνει,Σονγκ.Ο Ραμσευ επαιξε λιγο πιο πισω απότι συνιθιζε να παιζει ο Φαμπρεγας σε τετοια παιχνιδια.Η ρολος του Ραμσευ πιο κοντα στους αλλους δυο σημαινε αυτοματα και καλυτερη κατοχη και κυκλοφορια της μπαλας.Ο Ουαλος προτιμησε να μαζευει την μπαλα και να ανοιγει το παιχνιδι στα πλαγια και στις πτερυγες,σε αντιθεση με τον Φαμπρεγας που προτιμαει να ψαχνει τις καθετες μπαλιες με στοχο τον κινητικο Φαν Περσυ,οι οποιες όμως συχνα εχουν καταληξη ειτε ως οφσαιντ ειτε ως χασιμο της κατοχης.Κατι τετοιο δεν θα δουλευε αλλωστε εναντιο στο εξαιρετικο αμυντικο διδυμο της Γιουναιτεντ.Ετσι μπορει αυτος ο πιο συντηριτικος ρολος του Ραμσευ σε σχεση με αυτόν του Ισπανου,να μειωσε την αμεση απειλη για την Γιουναιτεντ,εφερε όμως ισορροπια στην αναπτυξη της Αρσεναλ,ενώ η συνηθεια του να μην παταει περιοχη,εφερε  κατά μια ειρωνικη συμπτωση το γκολ για την ομαδα του.

 Ο Ραμσευ δειχνει πως επεστρεψε για να μεινει.Ο χρονος θα το δειξει.Ο Βενγκερ γνωριζει καλυτερα από ολους πως θα εκμεταλευτει αυτό το εκολλαπτωμενο αστερι το θεμα είναι όμως να μην τον καψει σαν χαρτι μαζι με αλλους νεους παιχτες οι οποιοι δυστυχως για αυτους κινδυνευουν να  στιγματιστουν με την ταμπελα του loser, εφοσον συνεχιστουν οι απανωτες αποτυχιες στις διεκδικησης                                                                                       The Third Eye