Ιούνιος 2009, Τεχεράνη: Οι δρόμοι της Τεχεράνης έχουν πάρει φωτιά. Η αμφιλεγόμενη επανεκλογή του Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ στο ανώτερο αξίωμα της ιρανικής δημοκρατίας ώθησε το αντίπαλο δέος, τον Μιρ Χοσείν Μουσαβί, να καλέσει τους υποστηρικτές του σε πορείες στο κέντρο της πόλης, κατηγορώντας ευθέως τους κυβερνώντες για νοθεία. Η συνέχεια, αιματηρή. Νεκροί, τραυματίες, και φυσικά χιλιάδες έγκλειστοι στα κελιά της ασφάλειας. Κάποιοι μιλούν για επανάσταση κατά της Επανάστασης. Κάποιοι άλλοι για την αρχή του τέλους της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Στη Δύση, απλώς αναμένουν, έκπληκτοι, καθώς κανείς δεν περίμενε πως η εσωστρέφεια της ιρανικής κοινωνίας έκρυβε ένα λαό που βράζει.
Ίδια ημερομηνία, Σεούλ: Στο ξενοδοχείο επικρατεί αναταραχή. Βλέπουν επίμονα τις ίδιες εικόνες από την πατρίδα, εικόνες ωμής βίας και καταστολής. Κάποιοι από αυτούς έχουν την οικογένειά τους εκεί. Όλοι έχουν φίλους, συγγενείς, γνωστούς εκεί, κάπου ανάμεσα στους πυροβολισμούς και στα δακρυγόνα. Νιώθουν πίκρα, οργή. Νιώθουν πως κάτι πρέπει να κάνουν. Οφείλουν να μη μείνουν αμέτοχοι. Συνάντηση στον 8ο όροφο του ξενοδοχείου, στο διάδρομο. Κάποια βλέμματα συναντιούνται. Κάποιες κουβέντες ακούγονται πιο δυνατά από τις άλλες. Κάποιες γροθιές σφίγγουν, σφίγγουν πιο δυνατά.
Επόμενη μέρα, Εθνικό Στάδιο Σεούλ: Στα μπράτσα έξι ποδοσφαιριστών βρίσκεται δεμένη μία πράσινη κορδέλα. Ένα σύμβολο συμπαράστασης στον ρεφορμιστή Μουσαβί, στους Ιρανούς διαδηλωτές, στους νεκρούς, στους τραυματίες, σε όποιον προσπαθεί να φέρει την αλλαγή. Ένα χτύπημα για το ανελεύθερο καθεστώς του Αχμαντινετζάντ, ο οποίος, προεκλογικά, βασίστηκε στο ρωμαϊκό μότο "Άρτος και Θεάματα", επενδύοντας σε ψηφοφόρους από την τεράστια βάση οπαδών της εθνικής ομάδας.
Το ποδόσφαιρο είναι μία αντανάκλαση της κοινωνίας και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τους Μεχντί Κία, Αλί Καρίμι, Μοχαμάντ Νοσράτι, Τζαβάντ Νεκουνάμ, Μασούντ Σοάι και Χοσείν Καεμπί, άνθρωποι που δε διστάζουν να υπηρετήσουν την συνείδησή τους, τότε το ποδόσφαιρο θα συνεχίσει να προσφέρει πολλά στο κοινωνικό σύνολο.
Ίδια ημερομηνία, Σεούλ: Στο ξενοδοχείο επικρατεί αναταραχή. Βλέπουν επίμονα τις ίδιες εικόνες από την πατρίδα, εικόνες ωμής βίας και καταστολής. Κάποιοι από αυτούς έχουν την οικογένειά τους εκεί. Όλοι έχουν φίλους, συγγενείς, γνωστούς εκεί, κάπου ανάμεσα στους πυροβολισμούς και στα δακρυγόνα. Νιώθουν πίκρα, οργή. Νιώθουν πως κάτι πρέπει να κάνουν. Οφείλουν να μη μείνουν αμέτοχοι. Συνάντηση στον 8ο όροφο του ξενοδοχείου, στο διάδρομο. Κάποια βλέμματα συναντιούνται. Κάποιες κουβέντες ακούγονται πιο δυνατά από τις άλλες. Κάποιες γροθιές σφίγγουν, σφίγγουν πιο δυνατά.
Επόμενη μέρα, Εθνικό Στάδιο Σεούλ: Στα μπράτσα έξι ποδοσφαιριστών βρίσκεται δεμένη μία πράσινη κορδέλα. Ένα σύμβολο συμπαράστασης στον ρεφορμιστή Μουσαβί, στους Ιρανούς διαδηλωτές, στους νεκρούς, στους τραυματίες, σε όποιον προσπαθεί να φέρει την αλλαγή. Ένα χτύπημα για το ανελεύθερο καθεστώς του Αχμαντινετζάντ, ο οποίος, προεκλογικά, βασίστηκε στο ρωμαϊκό μότο "Άρτος και Θεάματα", επενδύοντας σε ψηφοφόρους από την τεράστια βάση οπαδών της εθνικής ομάδας.
Το ποδόσφαιρο είναι μία αντανάκλαση της κοινωνίας και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τους Μεχντί Κία, Αλί Καρίμι, Μοχαμάντ Νοσράτι, Τζαβάντ Νεκουνάμ, Μασούντ Σοάι και Χοσείν Καεμπί, άνθρωποι που δε διστάζουν να υπηρετήσουν την συνείδησή τους, τότε το ποδόσφαιρο θα συνεχίσει να προσφέρει πολλά στο κοινωνικό σύνολο.
ενδιαφερον και πανω απο ολα πρωτοτυπο
ΑπάντησηΔιαγραφήυπέροχο,νώντας από καναπέ
ΑπάντησηΔιαγραφή